5 grudnia 1938, Piotrkowice - 11 lutego 2015, Lublin
Studiował historię sztuki na KUL. W 1958 r. na drugim roku studiów był jednym z inicjatorów powstania grupy plastycznej INOPS, dzięki której uzdolniona artystycznie „kulowska” młodzież miała okazję do prezentacji swojej twórczości.
W 1971 r. został zatrudniony w Międzywydziałowym Zakładzie Leksykograficznym, gdzie pracował przy powstawaniu Encyklopedii Katolickiej, równocześnie kontynuował prace badawcze, których wyniki publikował w „Rocznikach Humanistycznych”, „Biuletynie Historii Sztuki”, „Roczniku Lubelskim”.
W 1976 r. Józef Wzorek podjął pracę w Pracowniach Konserwacji Zabytków w Lublinie. Z placówką konserwatorską był związany do 1990 r., do czasu jej likwidacji. Do jego zadań należało, m.in., nadzorowanie prac konserwatorskich na lubelskim Starym Mieście i Lubelszczyźnie. Pracował przy konserwacji detali architektonicznych sklepienia kaplicy Górskich w kościele farnym w Kazimierzu Dolnym, stolarki drewnianej w pałacu Zamoyskich w Kozłówce i fasady kościoła Dominikanów Lublinie. W latach 1980–1982 nadzorował prace konserwatorskie bram i stropów kamienic lubelskich z XVII-XVIII w. Przez kolejnych pięć lat kierował restauracją bram, stropów, okien i innych detali zabytkowej stolarki lubelskich kamienic przy ulicy Grodzkiej, Trybunału Koronnego oraz siedemnastowiecznych mebli muzeów w Chełmie i Krasnymstawie. W latach 1986–1989 pracował nad restauracją zabytkowych obiektów Starego Miasta i kościoła Reformatów w Rydze, a także starówki w Talinie.
Ponadto wykonywał dokumentację naukowo-historyczną – m.in. ołtarza głównego w kościele pod wezwaniem św. Anny i św. Marka Ewangelisty w Końskowoli, kolegium pojezuickiego w Krasnymstawie i dwóch wiatraków dla Muzeum Wsi Lubelskiej.
Z powodu likwidacji na początku 1991 r. Pracowni Konserwacji Zabytków zatrudniił się w Państwowych Szkołach Budownictwa w Lublinie jako nauczyciel praktycznej nauki zawodu w zakresie zabytkowego drewna. W 1997 r. przeszedł na emeryturę.
Od 1964 r. był członkiem Towarzystwa Przyjaciół KUL, należał do Stowarzyszenia Historyków Sztuki, był członkiem Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków. Był też rzeczoznawcą Ministerstwa Kultury i Sztuki w specjalności konserwacja sztuki zdobniczej i przedmiotów z drewna.
Przyjęty do Oddziału Lubelskiego SHS 1 stycznia 1966 r. Pozostał jego członkiem do śmierci w 2015 r.
W latach 1971–1973 oraz 1981–1985 zasiadał w zarządzie oddziału.
Ponadto w latach 1973–1975 pełnił funkcję wiceprezesa, a w latach 1977–1981 prezesa oddziału.