25 listopada 1898, Kijów - 17 grudnia 1977, Toruń
Karierę zawodową rozpoczął w Toruniu. Projektował nowe budynki, ale od początku nawiązał bliskie kontakty z gronem historyków sztuki i konserwatorów. W latach 1931–1933 prowadził prywatną praktykę architektoniczną, równolegle do pracy w Urzędzie Województwa Pomorskiego w Toruniu. W roku 1933 rozpoczął prace przy renowacji Kościoła św. Jakuba w Toruniu, co wyznaczyło główny kierunek jego praktyki zawodowej – konserwację dzieł architektury.
Po wojnie w latach 1944–1952 pracował jako Wojewódzki Konserwator Zabytków kolejno w Lublinie, Szczecinie i Koszalinie, gdzie m.in. kierował zabezpieczeniem kościołów w Szczecinie i Kamieniu Pomorskim, murów obronnych większości miast całego województwa czy słupskiego zamku książęcego, który przetrwał plany zburzenia w dużej mierze dzięki zabiegom Knothego.
W 1955 r. przeniósł się do Gdańska i tu kontynuował prace konserwatorskie. Pod koniec swojej pracy zawodowej szczególną uwagę skupił na Żuławach Gdańskich, gdzie poddano zabiegom konserwatorskim kilkadziesiąt domów podcieniowych i wiatraków. Pracował też w innych rejonach województwa, działając na rzecz konserwacji murów obronnych, lecz także licznych kościołów.
Zygmunt Knothe patrzył na zagadnienia konserwatorskie w szerokim spektrum problemu. Wysoko cenił społeczne aspekty konserwacji, co znalazło wyraz w jego wykładach i artykułach.
Nieznana jest data przyjęcia do SHS. Został wypisany 11 lipca 1964 r.
W latach 1955–1963 zasiadał w Komisji Rewizyjnej Oddziału Gdańskiego.
Zamki książęce w Szczecinie i Słupsku : ślady myśli twórczej Wilhelma Zachariasza, budowniczego, „Ochrona Zabytków”, 1954 nr 7/4