25 lutego 1890, Petersburg - 25 października 1966, Gdańsk
Pracę zawodową rozpoczął w zakładach amunicyjnych w Mikołajowie w guberni chersońskiej, gdzie kierował biurem architektonicznym. W 1920 r. zamieszkał w Starachowicach i tu zaprojektował warsztaty dla nowej fabryki amunicji, a także osiedle urzędnicze i robotnicze oraz drewniany kościół. W 1924 prowadził przez pół roku prywatną praktykę architektoniczną w Warszawie.
W 1925 r. wyjechał do Wilna i został zatrudniony w katedrze Historii Architektury i Budownictwa Uniwersytetu Stefana Batorego. Równolegle prowadził zajęcia na Wydziale Budowlanym Państwowej Szkoły Technicznej, gdzie pracował do 1945 r., nawet w czasie okupacji miasta. Wtedy również prowadził tajne wykłady z historii architektury i sztuki.
W 1945 r. przyjechał do Warszawy, gdzie rozpoczął pracę jako konserwator w Państwowej Pracowni Konserwacji Zabytków Architektury. W tym samym roku dokonał oceny zniszczeń zabytkowych budowli na terenie Starego Miasta we Wrocławiu.
Pod koniec 1945 r. osiadł w Gdańsku i zaczął pracę na Politechnice Gdańskiej na stanowisku kierownika Katedry Historii Architektury Powszechnej na Wydziale Architektury. Wreszcie w 1946 r. objął stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku. Od 1950 r. prowadził także wykłady z Historii Architektury w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku.
Pracował czynnie jako architekt. W 1934 kierował pracami odbudowy rodzinnego majątku Józefa Piłsudskiego w Zułowie. Zaprojektował także kościoły w Tymienicy, Podborzu, Leonpolu, Olanach, Raduniu, Nowych Święcianach, Nowej Wilejce i wielu innych. Wśród jego projektów były również szkoły, domy, a także pomniki.
Prowadził prace konserwatorskie we wnętrzach kościoła św. Kazimierza w Wilnie, na zamku Górnym w Wilnie, Zamku w Trokach, w Ostrej Bramie w Wilnie, a po 1945 także w Gdańsku: w kościele Mariackim, Dworze Artusa, Kaplicy Królewskiej, Ratuszu Głównego Miasta, w Złotej Bramie.
Udzielał się w SARP-ie oraz PTTK. Jeszcze na studiach był współzałożycielem polskiego Koła Architektów w Petersburgu.
Początkowo był członkiem Oddziału Toruńskiego, ale w chwili powołania Oddziału Gdańskiego przeniósł się do niego. Należał zresztą do grona szesnastu członków założycieli Oddziału Gdańskiego.
Członek Komisji Kwalifikacyjnej w latach 1955–1962 oraz Komisji Konserwatorskiej (1957–1958).
Złoty Krzyż Zasługi
Medal 10-lecia PRL
odznaka „Za zasługi dla Gdańska”
Zamek Trocki pod Wilnem, Gdańsk
Odbudowa dachów budynków zabytkowych w Gdańsku, „Ochrona zabytków”, 1949, nr 1
Prace przy konserwacji zabytków na Wileńszczyźnie w Gdańsku 1925–51
Kartoteka SHS
Wikipedia
Jan Ciemnołoński, Jan Borowski – pierwszy polski wojewódzki konserwator w Gdańsku, „Pismo PG”, 1995, nr 7, s. 16-18
Zasłużony dla Gdańska. Upamiętniono Jana Borowskiego | Komunikaty | Biuro prasowe Muzeum Gdańska
BOROWSKI JAN, architekt, konserwator zabytków – Encyklopedia Gdańska