Janusz Ziembiński
13 kwietnia 1942, Kraków - 22 czerwca 2000
Janusz Ziembiński urodził się w Krakowie w dniu 13 maja 1942 r. Studia z historii sztuki na poznańskim Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza ukończył w 1967 r.
Już pierwsza praca w Muzeum Narodowym w Poznaniu i jego oddziałach w Rogalinie oraz Gołuchowie wyznaczyła obszar jego zainteresowań. Choć w 1973 r. został zatrudniony w poznańskim oddziale Polskiej Akademii Nauk, to już trzy lata później objął funkcję dyrektora ds. naukowych w Muzeum – Zamku w Łańcucie.
W Łańcucie pracował dwa lata, po czym w 1978 r. objął samodzielne stanowisko dyrektora Muzeum Wnętrz Zabytkowych w Pszczynie (obecnie Muzeum Zamkowe). Jednym z pierwszych działań było stworzenie pracownikom merytorycznym sprzyjających warunków do prowadzenie gruntownych badań archiwalnych nad dziejami pszczyńskiej rezydencji, jej kolejnymi właścicielami i nad obyczajem dworskim.
W 1982 r. zainicjował słynne Seminaria Pszczyńskie, na których, obok pracowników Muzeum, występowali wybitni, związani z muzealnictwem badacze. Tematyka spotkań została od 1984 r. poszerzona o problematykę poświęconą dawnym rezydencjom. Seminaria odbywały się do 1992 r.
Działalność naukowa w Zamku w Pszczynie miała uzupełnienie w publikacjach, których dr Ziembiński był redaktorem. Wśród wielu pozycji można wymienić Materiały Muzeum Wnętrza Zamkowych w Pszczynie, które ukazywały się w latach 1982–2009.
Z inicjatywy dr. Ziembińskiego oraz w Pszczynie została zapoczątkowana w 1990 roku rekonstrukcja wnętrz zamkowych według stanu z lat ok. 1914 –1915. Prace te zostały nagrodzone w 1995 r. dyplomem honorowym federacji Europa Nostra.
W 1979 roku, wspólnie z Towarzystwem Miłośników Ziemi Pszczyńskiej oraz jego prezesem, Aleksandrem Spyrą, zainicjował organizowane do dzisiaj, coroczne koncerty muzyczne Wieczory u Telemanna. Ich patronowi, niemieckiemu kompozytorowi Georgowi Philippowi Telemannowi (1681 – 1767) czynnemu na dworach hr. Erdmanna II Promnitza (1683 – 1745) w Żarach i Pszczynie, poświęcone zostały bibliofilskie wydania jego Autobiografii z 1740 roku (Pszczyna 1983, z esejem Bohdana Pocieja Muzyka jako źródło poznania) oraz Autobiografii z lat 1729 – 1729 – 1740 (Pszczyna 1994).
Był członkiem m. in.: Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Stowarzyszenia Związku Muzeów Wnętrz i Zespołów Rezydencjonalnych, ICOM (International Council of Museums), Międzynarodowego Towarzystwa Telemann-Gesellschaft e.v. w Magdeburgu, Rady ds. Muzeów przy Ministrze Kultury i Sztuki, Rady przy Ministrze Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz rad muzeów w Łańcucie, Poznaniu i Zamku Królewskiego w Warszawie.
Przyjęty do SHS w Oddziale Poznańskim 1 czerwca 1968 r. w 1976 r. przeniósł się do Oddziału Rzeszowskiego, pełnił tam funkcję członka zarządu (1977–1979).
Od 1 kwietnia 1979 r. zapisany do Oddziału Górnośląskiego, gdzie pełnił funkcję prezesa w latach 1981–1983, a w kolejnych dwóch latach wiceprezesa.
W Zarządzie Głównym SHS zasiadał w Komisji ds. Muzealnictwa w latach 1981–1983.
Dyspozycja wnętrz zamku pszczyńskiego na początku XX wieku, w: „Materiały Muzeum Wnętrz Zabytkowych w Pszczynie”, t. II, Pszczyna 1983
Działalność Muzeum w Pszczynie w latach 1980 – 1990, w: „Materiały Muzeum Wnętrz Zabytkowych w Pszczynie”, t. VI, Pszczyna 1990
Założenie ogrodowo – krajobrazowe w Pszczynie, w: Z dziejów sztuki Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego, Katowice 1982.
Redaktor:
J. Kruczek, Z dziejów kapeli dworskiej w Pszczynie 1767—1846, Pszczyna 1981
J. Kruczek, Broń palna myśliwska. Katalog zbiorów, Pszczyna 1983
J. Polak, Starodruki. Katalog zbiorów, Pszczyna 1984
J. Kruczek, T. Włodarska, Życie dworskie w Pszczynie 1765 – 1846, Pszczyna 1984
Norbert Piwowarczyk