Ireneusz Jan Kamiński
20 października 1937, Ciechocinek - 26 stycznia 2025
W 1966 ukończył studia z zakresu historii sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 1966 był publicystą, następnie kierownikiem działu publicystki dwutygodnika „Kamena”, po przekształceniu pisma w kwartalnik w 1989 r. jego redaktorem naczelnym (do zamknięcia w 1993). Równocześnie od 1976 pracował na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, gdzie w latach 2003–2007 kierował Zakładem Historii Sztuki.
W 1992 r. obronił na Uniwersytecie Gdańskim pracę doktorską Zenon Kononowicz (1903–1971) – artysta malarz i jego epoka napisaną pod kierunkiem Zygmunta Mańkowskiego, w 2001 habilitował się na UMCS podstawie pracy Życie artystyczne w Lublinie 1901–1926.
Był członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (1967–1982), Stowarzyszenia Dziennikarzy PRL (1982–1990) i Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej (od 1990). Od 1982 był członkiem Stowarzyszenia Autorów Polskich i pierwszym prezesem Oddziału Lubelskiego SAP.
Przyjęty do SHS (Oddział Lubelski) 7 grudnia 1967 r., wykreślony z listy w 1971 r.
1978 Srebrny Krzyż Zasługi
1983 Złoty Krzyż Zasługi
1984 Medal 40-lecia Polski Ludowej
1998 Medal Komisji Edukacji Narodowej
Sztuki w labiryncie (1976)
Gorące dni kultury 1944–1948 (1978)
Konie rubinowe (1982)
Kazimierz nad Wisłą. Miasto i ludzie (1983)
Okolice sztuki (1983)
Gorące malarstwo Kononowicza (1984)
Kwiat na ruinie (1984)
Trudny romans z awangardą (1989)
Sztuki piękne i żenujące (1991)
Życie artystyczne w Lublinie 1901-1926 (2000)
Norbert Piwowarczyk