28 grudnia 1953, Stalowa Wola - 17 października 2012, Lublin
W 1972 r. rozpoczęła studia z historii sztuki w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które ukończyła pięć lat później pracą magisterską Bruno Schulz – Xięga Bałwochwalcza, napisaną pod kierunkiem prof. Jacka Woźniakowskiego. Po studiach rozpoczęła pracę w Muzeum Okręgowym w Gorzowie Wielkopolskim (od 2000 r. Muzeum Lubuskie), gdzie kierowała Działem Sztuki. Zorganizowała ekspozycje prac m.in. Jana Stanisławskiego oraz Brunona Schulza. W 1981 r. rozpoczęła pracę w Instytucie Historii Sztuki KUL jako asystent, a od 1990 adiunkt. Jednocześnie pisała doktorat pod kierunkiem prof. Woźniakowskiego pt. Paralele i kontrasty. Myśl o sztuce na łamach „Krytyki" Wilhelma Feldmana, wydany w 1990 r. W roku 2004 jako profesor KUL powołała Katedrę Historii Sztuki Współczesnej.
W kręgu jej zainteresowań pozostawały historia i teoria sztuki XIX i XX w., zwłaszcza malarstwo polskie po 1945 r. Wiele studiów poświęciła działalności Brunona Schulza. Redagowała książkę Bruno Schulz in memoriam: 1892–1942, opracowała jego Szkice krytyczne (2000) i inne. Uczestniczyła również w organizacji cyklicznego Festiwalu Schulzowskiego w Drohobyczu. W ostatnich miesiącach życia brała udział w pracach przygotowujących wydanie Dzieł wszystkich Schulza jako członkini zespołu redakcyjnego.
Była członkiem Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Stowarzyszenia Literackiego „Kresy", Lubelskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych oraz Towarzystwa Naukowego KUL.
Przyjęta do SHS (Oddział Lubelski) w 1978 r., była jego członkinią do 1992 r.
Odznaka Zasłużony Działacz Kultury (pośmiertnie)
Schulzowskie marginalia, Lublin 2007
Ślady. Szkice o sztuce polskiej po 1945 roku, Lublin 1999
Rzeczywistość obrazu. Teksty o sztuce w Polsce po 1945, Lublin 2007
Paralele i kontrasty, Lublin 1990